Een coronacrisis die samenviel met de breuk van een lange relatie bracht Coco van der Wiel tot een zoektocht naar hoe haar individualiteit zich verhoudt tot de behoefte om dingen samen te doen. Een performance was de meest geëigende vorm om het zoeken om te zetten in een verbeeld verhaal. Vier mensen verbonden door een rood elastisch doek bewegen over een speelveld van enkele vierkante meters. Waar de een ruimte neemt, moet de ander meebewegen of tegenstribbelen. Een spel van afhankelijkheid versus persoonlijke keuzes.
Van der Wiel: ‘Het stuk weerspiegelt de balans tussen persoonlijke vrijheid en de verantwoordelijkheid die we dragen voor het welzijn van de gemeenschap. In een gezonde leefomgeving zijn deze twee elementen in balans met elkaar, ‘het ik’ en ‘het wij’. De performance toont dat persoonlijke keuzes en gemeenschappelijke verantwoordelijkheid elkaar beïnvloeden en samenkomen.’
Voor de kunstenaar is de balans tussen die twee facetten een van de grote issues van haar generatie. ‘Hoe houd je rekening met elkaar’, zegt Van der Wiel, ‘zonder dat je eigen levenssfeer in het gedrang komt.’ Waar in de westerse wereld vaak dat individualisme voorop staat, zijn er andere culturen waar juist gezamenlijkheid de default is. ‘Dat vond ik inspirerend om te ontdekken. Ook doordat het maakproces van de performance bij uitstek niet alleen gaat over je eigen idee, maar dat het vorm krijg door de inbreng van anderen. Want het is duidelijk een groepswerk, met de spelers, componist en het camerateam. Een groepsproces waaruit ik veel energie haal.’
Performers: Jasper den Dikken, Chiara Jongepier, Nelleke Grimberg, Pyke Maas
Muziek Max van Westerop
Film Dimitri Sterkens en Dries Vereanderen
Header: beeld uit film Dimitri Sterkens en Dries Vereanderen